قوی بوده؛ چشمش، گوشش، فکرش، حتی یک آدم زیبایی هم بوده؛ زیبا اندام، خوش اندام، خوش صورت، خوش حافظه خارق‌العاده، یک آدم عجیبی بوده‌است. شاگرد معروفی دارد که ٢٥ سال نزد او درس خوانده است به نام بهمنیار، آذربایجانی است، اصلا هم زردشتی بود بعد مسلمان شد. می‌گویند یک وقت بهمنیار به او گفته بود که تو با این نبوغ خارق‌العاده‌ات چرا ادعای پیغمبری نمی‌کنی؟ اگر تو ادعای پیغمبری بکنی مردم از تو می‌پذیرند. بوعلی گفت که این جور نیست، اشتباه می‌کنی. پیغمبران غیر از ماها هستند. گفت: نه، تو اگر ادعای پیغمبری هم بکنی می‌پذیرند. بوعلی گفت حالا باشد یک روزی من به تو می‌گویم.

در یکی از مسافرتها[١] ، هوای سرد زمستان، درحالی که برف آمده بود، یک شب با همدیگر در یک اتاق خوابیده بودند. مقارن طلوع صبح بود، یکدفعه شاگردش را صدا کرد و گفت: برخیز. گفت: چه امری دارید؟ گفت: خیلی تشنه‌ام، زود آب به من برسان، می‌خواهم آب بخورم. حالا در هوای به این سردی در حالی که لحاف را گرم کرده، از زیر این لحاف بیرون آمدن کار آسانی نیست؛ آدم برود، باز تا کی لحافش را گرم کند. بوعلی خودش طبیب بود و بهمنیار طب هم پیش او خوانده بود. (می‌گویند آدم تنبل را وقتی دستور بدهی، نصیحتهای پدرانه به تو می‌کند.) شروع کرد به فلسفه‌چینی کردن که آخر این وقت شب معده التهاب دارد؛ در حال التهاب معده، خودتان بهتر می‌دانید اگر انسان بخواهد آب بخورد و یکدفعه آب سرد بر معده ملتهب برود معده را صدمه می‌زند. گفت: من به تو می‌گویم آب بیاور؛ تو اینها را از خود من یاد گرفته‌ای، به من می‌خواهی تحویل بدهی؟! باز شروع کرد از این حرفها گفتن که حالا کمی صبر کنید دو سه ساعت دیگر و...

در همین وقت صدای مؤذن در مأذنه بلند شد. بوعلی گفت: من آب نمی‌خواستم، می‌خواستم به آن حرف تو جواب بدهم. من نباید ادعای پیغمبری بکنم. تو شاگرد بیست ساله من هستی، من می‌گویم تشنه‌ام، دارم از تشنگی می‌میرم، تو در مقابل من فلسفه‌چینی می‌کنی. پیغمبر آن کسی است که در چهارصد سال پیش حرفش را آمده زده، حالا آن بابا از رختخواب گرم خودش بلند شده رفته بالای آن مأذنه می‌گوید: اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ، اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدآ رَسولُ الله.

این است که: وَ رَبَّک فَکبِّرْ. برنامه تربیتی چنین برنامه‌ای است، آنهم یک برنامه فطری. بشر را با خدای خودش پیوند بزن و آشنا کن. مقصودم این نیست که هدف اصلی، تربیت اخلاقی و اجتماعی بشر است و خداشناسی صرفآ یک مقدمه و یک وسیله است؛ نه، آن خودش هدف است، ولی در پرتو آشنا کردن بشر با خدا و تذکر بشر به خدا و بیدار کردن فطرت الهی بشر است که برنامه‌های تعلیم و تربیتی کاملا صحیح اجرا می‌شود.

[١] .بوعلی خیلی در سفر بوده.