مثلا در زندگی پیغمبر اکرم از نظر اخلاقی و فردی و شخصی این ]ویژگی [را باید دید. پیغمبر از نظر زندگی مالی و جسمانی همین طور که وضع زمان هم اقتضا می‌کرده است [١] از همه مردم فقیرانه‌تر زندگی می‌کرد، چرا؟ چون پای حق اجتماع در میان بود. از امام صادق سؤال کردند که شما چرا مثل پیغمبر زندگی نمی‌کنید؟ فرمود: زمان من غیر از زمان پیغمبر است. من اگر در زمان پیغمبر در همان شرایط پیغمبر بودم آن طور عمل می‌کردم. زمان من و مقتضیات زمان من و احتیاجات و نیازهای مردم در آن حد نیست. من وقتی در مردم احساس نیازی بکنم فورآ در وضع خودم تغییر می‌دهم؛ و لهذا یک سال در مدینه قحطی‌مانندی ـ نه قحطی که چیزی پیدا نشود ـ رخ داد. در آن زمان مردم نان‌گندم‌خور بودند، غیر از زمان پیغمبر بود که نان جو هم به زحمت گیر می‌آمد. سختی پیش آمد که دیگر نان گندم به طور یکدست در نانواییها پیدا نمی‌شد، نان جو و گندم را قاطی می‌فروختند[٢] . امام صادق طبق معمول مقداری گندم به اندازه‌ای که خرج سال باشد در خانه داشتند. وقتی این طور شد فورآ فرمود: بروید اینها را در بازار بفروشید. گفتند: بعد گندم گیرمان نمی‌آید. فرمود: می‌دانم گیرمان نمی‌آید ولی حالا که مردمِ دیگر گیرشان نمی‌آید ما می‌رویم از همان داخل بازار تهیه می‌کنیم، مثل مردم نیمی نان جو می‌خوریم و نیمی نان گندم. وقتی گندم برای همه مردم باشد پیغمبر هم نان گندم می‌خورد، علی هم نان گندم می‌خورد، امام صادق هم نان گندم می‌خورد. وقتی که نیمی نان جو و نیمی نان گندم باشد همه آنها همین طور عمل می‌کنند. وقتی که چیزی غیر از نان جو نباشد همه آنها همین طور عمل می‌کنند. مخصوصآ در وقتی که ولی امر مسلمین و متصدی هستند و چشمها به آنهاست که در این صورت بیش از آن دیگران را بر خود مقدم می‌دارند که آن، مسئله ایثار است.

آیا پیغمبر اکرم که زنهای متعدد داشت تاریخ نشان می‌دهد که العیاذبالله مثل آن کسانی که حرمسرا دارند به این موضوع سرگرم شده بود، غافل از خودش و غافل از جامعه؟ ما می‌بینیم قضیه برعکس است، گذشته از اینکه ازدواجهای متعدد پیغمبر همه مصالح اجتماعی داشت و هرکدام به علت خاصی بود. زنهای بیوه بسیاری در آنجا پیدا می‌شدند و اغلب اینها زنهای

[١] . آن فقر فوق‌العاده مدینه، یك مدینه در حال جنگ، یك مدینه جنگ‌زده؛ با اینكه وضع مردم مدینه بالذاتوضع خوبی بود ولی چون دائمآ اینها آمادگی جنگی داشتند قهرآ اقتصاد مدینه اقتصاد خوبی نبود و گاهی خیلیدر حال فقر به سر می‌بردند.

[٢] . شاید به هر كس یك نان جو و یك نان گندم می‌دادند.