تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٠٥ - تفسير ابيات

نوميد شدن موسى عليه السلام از ايمان آوردن فرعون و جا يافتن سخن هامان در دل فرعون
تفسير ابيات
نوميد شدن موسى عليه السلام از ايمان آوردن فرعون و جا يافتن سخن هامان در دل فرعون

((٢٧٧٤)) گفت موسى لطف بنموديم و جود خود خداونديت را روزى نبود
((٢٧٧٥)) آن خداوندى كه نبود راستين مر و را نى دست دان نى آستين
((٢٧٧٦)) آن خداوندى كه دزديده بود بىدل و بىجان و بىديده بود
((٢٧٧٧)) آن خداوندى كه دادندت عوام باز بستانند از تو هم چو وام آن خداوندى تو از بندگى كمتر است ار باز دانى اندكى
((٢٧٧٨)) ده خداوندىّ عاريّت به حق تا خداونديت بخشد متفق
تفسير ابيات حضرت موسى عليه السلام به فرعون فرمود : ما در بارهء تو لطفها و بخششها نموديم ولى چه كنم كه آقايى و سرورى واقعى نصيبت نبود . آن سرورى كه از حقيقت بهره‌اى ندارد ، نه دستى مى تواند داشته باشد نه آستينى .
اين خداوندى كه تصنعى و از راه دزدى به خود بسته‌اى نه دل و جان دارد و نه ديده‌اى كه با آن به بيند .
همان خداوندى كه عاميان بتو داده مانند وام است كه بدهكارشان هستى و روزى از تو خواهند گرفت .
عامى كيست كه بتواند بكسى آقايى و سرورى ببخشد . آن خداوندى كه بشر به انسان مى دهد ، كمتر از بندگى است .
فرعونا ، برو دست از خداوند عاريتى در راه حق بر دار -
تا خداونديت بخشد متفق