تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٧٣ - تفسير ابيات

« يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ اَلشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ اَلْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سَوْآتِهِما إِنَّه يَراكُمْ هُوَ وَقَبِيلُه مِنْ حَيْثُ لا تَرَوْنَهُمْ ، إِنَّا جَعَلْنَا اَلشَّياطِينَ أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ ٧ : ٢٧ » [١] ( اى فرزندان آدم شيطان شما را فريب ندهد ، چنانچه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون كرد و لباسشان را در آورد تا اعضاى زشت آنها را به آنان نشان بدهد . به تحقيق شيطان و گروهش شما را از آن جايگاه مى بينند كه شما آنها را نمى بينيد ، ما شياطين را دوستان مردمى قرار داديم كه ايمان نمى آورند .
« إِنَّا زَيَّنَّا اَلسَّماءَ اَلدُّنْيا بِزِينَةٍ اَلْكَواكِبِ . وَحِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ مارِدٍ . لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى اَلْمَلإِ اَلأَعْلى وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جانِبٍ . دُحُوراً وَلَهُمْ عَذابٌ واصِبٌ إِلَّا مَنْ خَطِفَ اَلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَه شِهابٌ ثاقِبٌ ٣٧ : ٦ - ١٠ » [٢] ( به تحقيق ما آسمان دنيا را با زينت ستارگان آراستيم و كرات آسمانى را از هر شيطان متمرد محفوظ داشتيم ، شياطين نمى توانند به سخنان فرشتگان گوش فرا دهند و بوسيله شهابها براى دفع شدنشان از هر طرف تير باران مى شوند و براى آنان عذاب دائمى است . مگر بعضى از آنها كه جهشى نموده و با سرعت سخنى را از ملايكه بربايد بدون فاصله شهاب سوزان دنبالش را مى گيرد . ) تفسير ابيات كهنه پوشى از سفر عراق آمد و دوستان دور او جمع شده و از جدايى و سر گذشت سفرها از او پرسيدند گفت :
آرى ، بجدايى مبتلا شدم ، اما اين سفر براى من بسيار مبارك و مژده ور است زيرا كه خليفه براى من دو خلعت ارزانى داشت ، صدها مدح و ثنايم بر وى باد . شروع كرد به شكر و حمد گويى تا آن جا كه مدح و ثنايش از حد عادى بيرون شد . دوستانش

[١] سوره الاعراف ، آيهء ٢٧ . .
[٢] سوره الصافات ، آيهء ٦ تا ١٠ . .