تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٤ - از گرفتن دست نابينايان غفلت نورزيم ، زيرا نتيجه اش محو شدن نتايج وخيم كورىهاى ما در اين زندگى است

در ميزان حسناتش بزرگتر و وسيعتر از دنيا صد هزار برابر خواهد ديد و اين حسنات به گناهان او ترجيح پيدا كرده و آن را نابود مى سازد و آن شخص را به بهشت و غرفه هايش وارد مى كند ) .


((١٤٦٩)) هر كه او چل گام كورى را كشد گشت آمرزيده و يابد رشد
از گرفتن دست نابينايان غفلت نورزيم ، زيرا نتيجه اش محو شدن نتايج وخيم كورىهاى ما در اين زندگى است يك مسئلهء مهم در مضمون بيت فوق وجود دارد : و آن اين كه راه بردن يك نابينا بقدر چهل گام چندان اهميتى ندارد كه پاداشش محو شدن گناهان و ورود به فردوس برين بوده باشد .
نظير اين مضمون در روايات زيادى وارد شده و به عملى كه در نظر ناچيز مى نمايد پاداشهاى بسيار عالى وعده داده شده است براى توضيح مى گويم : به طور كلى موقعى كه عمل مستند به نيت پاك و از اعماق روح انسانى سرچشمه مى گيرد ، از مفاهيم ماديات كمى و كيفى بالاتر مى رود و لحظه‌اى از آن عمل نمونه ى همهء عظمتها است ، زيرا از روح بر مى آيد و چيزى كه از خود روح بر مى آيد نتيجه و پاداشش هم ما فوق امور كمى و كيفى جهان ماده است ، لذا اگر به عنوان نتيجه و پاداش براى يك عمل خالص تمام جهان هستى را معادل قرار بدهيم خلاف عقل و منطق كارى نكرده‌ايم و بدان جهت كه بيان نتايج و پاداشهاى روحانى براى اغلب مردم غير قابل هضم است ، لذا مطابق فهم آنان در مفاهيم مادى كمى و كيفى بزرگ و جالب گوشزد مى شود .
مخصوصاً اگر عمل خالص در راه انسانها صورت بگيرد مطابق آيهء شريفهء - « أَنَّه مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي اَلأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ اَلنَّاسَ