تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥١٣ - تفسير ابيات

عاقل و عقلا را با قهرش از عقل محروم مى سازد .
با امر خداوندى عقل رگبار خود را بر جمادات فرو ريخت و قهر خداوندى و خشم او را در عقلا ديد و گريخت .
ابر و خورشيد و ماه و ستارگان سپهر نيلگون با ترتيب مقدر مى آيند و مى روند و هيچ يك وقت خود را گم نمى كنند ، لذا نه پيش مى افتند و نه عقب مى مانند .
بدان جهت كه اين راز بزرگ را از انبيا درك نكردى خداوند به عنوان نمونه تمييز عصا و سنگ را به تو نشان داد كه بقيهء جمادات را با آنها مقايسه كنى .
اطاعت و تسليم سنگ و عصا را آشكار مى سازد تا حال ساير جمادات را هم به شما روشن نمايد كه همهء ما جمادات از خدا آگاه و مطيع او هستيم ، وجود ما اتفاقى و ضايع نيست . بلكه مانند رود نيل هستيم كه در هنگام عمل بين دو گروه موسوى و فرعونى تفاوت قايل شد .
مانند زمين كه براى فرو بردن قارون داراى دانش و بينش گشت و مانند ماه كه امر پيامبر را شنيد و از هم شكافت و براه خود رفت . و مانند ستون حنانه در فراق پيامبر چنان ناليد كه بزرگ و كوچك از حالش با خبر شدند و مانند درخت و سنگ كه در هر مقامى رسالت پيامبر اكرم را ظاهر مى ساختند .