المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٢٩ - پارهاى از احكام حال و ذو الحال

شارح گويد:

اينكلام از ابو حيّان مقبول و مسموع نيست زيرا مصنّف در فتاواى خود از اخفش نقل كرده كه وى آوردن حال در دو مورد اخير را تجويز كرده و جماعتى از علماء از وى نيز بعدا تبعيّت كرده‌اند.

قوله: من المضاف له: يعنى مضاف اليه.

قوله: اليه مرجعكم‌جميعا: آيه (٤) از سوره يونس.

قوله: و نزعنا ما فى صدورهم‌ الخ: آيه (٤٣) از سوره اعراف.

قوله: فلا تحيفا: يعنى پس البتّه مخالفت مكن و بى‌راهه نرو.

قوله: ثمّ اوحينا اليك‌ الخ: آيه (١٢٣) از سوره نحل.

قوله: نقد نقلهما المصنّف: ضمير تثنيه در « نقلهما » به صورتان اخيرتان راجع است.

قوله: و قد تبعه عليهما جماعة: ضمير منصوبى در « تبعه » به اخفش و ضمير مجرورى در « عليهما » به صورتان اخيرتان راجع مى‌باشد.

متن: «٣٤٣»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

الحال: مبتداء.

ان: حرف شرط، عامل جزم، مبنى.

ينصب: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، مجزوم، فعل شرط.

باء: حرف جرّ.

فعل: مجرور ببا، متعلّق به « ينصب » ، موصوف.

صرّفا: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، از باب تفعيل، صفت‌