المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٤٠ - معناى مطاوعه

معناى مطاوعه‌

و معناى مطاوعه اينستكه مفعول فعل فاعل را بپذيرد، پس اگر مفعول بپذيرد آنچه را كه از فاعل فعل دومفعولى سرزده فعل قطعا بيك مفعول متعدّى است مانند:

كسوت زيدا جبّة فاكتساها (پوشاندم به زيد جبّه را پس او آنرا پوشيد).

شاهد در « اكتساها » است كه فاعلش يعنى زيد مفعول است براى « كسوت » و فعل فاعل يعنى فعل متكلّم را كه دومفعولى است پذيرفته است از اينرو فعل خودش حتما متعدّى بيك مفعول مى‌باشد (يعنى اكتساها).

متن: «٢٧٢»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

عدّ: فعل امر، ثلاثى مجرّد، متعدّى و ضمير فاعلى در آن مستتر است باستتار وجوبى.

لازما: اسم فاعل، مفعول براى « عدّ ».

باء: حرف جرّ، عامل، مبنى.

حرف: مجرور به باء، مضاف، متعلّق است به « عدّ ».

جرّ: مضاف اليه براى حرف.

واو: عاطفه.

ان: حرف شرط، عامل، مبنى.

حذف: ماضى، مجهول، ثلاثى مجرّد، متعدّى، مفرد، مذكّر، غائب، محلّا مجزوم است تا فعل شرط باشد.