المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٥٠ - عامل در مفعول معه

شأن مى‌باشد و ضمير منصوبى در « يسبقه » به مفعول معه عود مى‌كند.

قوله: انّ اكثرهم: يعنى اكثر ادباء.

قوله: يرفعه: ضمير منصوبى در « يرفعه » به مفعول معه راجع است.

قوله: و قد نصب هذا: مشار اليه « هذا » مفعول معه مى‌باشد.

قوله: فتقديره: يعنى تقدير مثال گذشته.

قوله: بلا ضعف فيه: ضمير در « فيه » به عطف راجع است.

قوله: و اوجبه: ضمير منصوبى به نصب عود مى‌كند.

قوله: بناء على قاعدته: يعنى قاعده‌اى كه سيرافى آنرا امضاء كرده است.

قوله: كان مؤثّرا: بفتح ثاء سه نقطه.

قوله: لا يجوز فيه الّا النّصب: ضمير در « فيه » به كلّ ثان راجع مى‌باشد.

متن: «٣١٥»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

النّصب: مبتداء.

ان: حرف شرط.

لم: حرف جازم.

يجز: فعل، مضارع، مجزوم به « لم » شرط و جواب آن بقرينه و النّصب يجب محذوف است.

العطف: فاعل است براى « لم يجز».

يجب: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، مرفوع، خبر براى « النصب ».

او: عاطفه.