المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١١٤ - مبحث معانى حروف جر

شاهد در « عليه » است كه « على » در آن اسم بوده و بهمين خاطر كلمه « من » برسرش درآمده است.

سپس مصنّف گويد:

مذ و منذ در دو مورد اسم واقع مى‌شوند:

١- آنكه مابعدشان مرفوع باشد.

شارح گويد:

مانند: ما رأيته مذ يومان (نديدم او را در آندو روز).

و بايد توجّه داشت كه ايندو كلمه در زمان ماضى معنايشان اوّل مدّت بوده و در غير آن بمعناى جميع مدّت مى‌باشد لذا در مثال بالا معناى « مذ » اينستكه فلانى را در ابتداء آندو روز نديدم و اگر بگوئيم:

لا ارى زيدا مذ يوم الجمعة، معنايش اينستكه: نمى‌بينم زيد را در تمام روز جمعه.

و بهرتقدير رأى صحيح و قول درست آنستكه ايندو كلمه در چنين موردى كه كلمه بعدش مرفوع است مبتداء بوده و مابعد آنها خبر مى‌باشد.

بعضى عكس آنرا گفته و ملتزم شده‌اند كه ايندو كلمه خبر بوده و مابعدشان مبتداء مى‌باشد.

برخى ديگر گفته‌اند:

ايندو ظرف بوده و مابعدشان فاعل است براى « كان تامّه» كه حذف شده.

٢- آنكه پهلوى فعل قرار گرفته باشند مانند: جئت مذ دعا.

شارح گويد:

يا پهلوى جمله اسميّه قرار بگيرند مانند آنچه در قول شاعر آمده:

يعنى: پيوسته من طالب مال بودم زمانيكه ميفروختم طفل و پير را زمانيكه پيرو امرد بودم.