المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٧١ - چهارم از نواسخ ان و اخوات آن

براى اينحروف ثابت مى‌باشد يعنى به اسم نصب و به خبر برفع مى‌دهند مانند مثاليكه مصنّف در متن آورده و شاهد در دو مورد آن مى‌باشد يكى در « انّ زيدا عالم» كه « زيد » اسم انّ بوده و منصوب گرديده و « عالم » خبرش بوده و مرفوع مى‌باشد ديگرى در « و لكنّ ابنه ذو ضغن» كه « ابنه » اسم لكنّ بوده و منصوب شده و « ذو ضغن» خبرش فرض گرديده و مرفوع آمده است.

كلمه « ضغن » بكسر ضاد و سكون غين يعنى حقد و كينه.

قوله: و اخواتها: ضمير مؤنّث به « ان » راجع است.

قوله: و هى الحروف المشبهة بالفعل: ضمير « هى » به « انّ و اخواتها» عود مى‌كند.

قوله: فى كونها رافعة و ناصبة: ضمير مؤنّث به « حروف مشبهة بالفعل» عود مى‌كند

قوله: و فى اختصاصها: يعنى اختصاص هذه الحروف.

قوله: و فى دخولها على المبتداء و الخبر: ضمير در « دخولها » به حروف عود مى‌كند.

قوله: و فى بنائها على الفتح: ضمير مؤنّث به حروف عود مى‌كند

قوله: و فى كونها ثلاثية: مانند انّ، انّ، ليت.

قوله: و رباعيّة: مانند كانّ، لعلّ.

قوله: و خماسيّة: نظير لكنّ.

متن: «١٧٦»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.