المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٦٦ - مبحث تمييز

اسماء مبهمى كه تمييز مفسر آنها بوده چهار چيز مى‌باشند:

١- عدد مانند: احد عشر كوكبا (يازده ستاره).

در اينمثال « كوكبا » مفسّر اسم عدد يعنى (احد عشر) مى‌باشد و در چنين مواردى جايز نيست تمييز مجرور بيايد بلكه حتما منصوب استعمال مى‌شود.

٢- مقدار و منظور از آن سه چيز مى‌باشد: مساحت، كيل و وزن و مثال آنها را مصنّف در عبارات بعد آورده كه انشاء اللّه ذكر خواهند شد.

قوله: بمعنى: يعنى تمام اين كلمات بيك معنا هستند.

قوله: استغفر اللّه ذنبا: اين عبارت جزئى از بيت شاعر است و تمام آن چنين مى‌باشد:

يعنى: از خداوند متعال طلب آمرزش مى‌كنم راجع به گناهانى كه احصاءكننده و شمارنده آنها نيستم، حقتعالى پروردگار بنده‌گان بوده و بسوى او است توجّه بنده‌گان و عمل ايشان.

قوله: انّ عدّة الشّهور الخ: آيه (٣٦) از سوره توبه.

قوله: هذا: يعنى خذ ذا.

متن: «٣٥٧»

تجزيه و تركيب‌

كاف: حرف جرّ.

شبر: مجرور به كاف، متعلّق به « استقرّ » ، خبر است براى مبتداء محذوف و تقدير آن، ذلك، كشبر، مى‌باشد.

ارضا: تمييز است از « شبر ».