المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٥٢ - پارهاى از احكام حال و ذو الحال

شاهد در « و قد تعلمون» بوده كه جمله حاليه است و رابط آن « واو » مى‌باشد.

قوله: و لا تمنن تستكثر: آيه (٦) از سوره مدّثر.

قوله: الّا كانوا به يستهزئون: آيه (١١) از سوره حجر.

قوله: لم تؤذوننى و قد تعلمون‌ الخ: آيه (٥) از سوره صف.

متن: «٣٥٤»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

جملة: مضاف.

الحال: مضاف اليه.

سوى: اسم، مضاف.

ما: موصوله، مضاف اليه.

قدّما: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، از باب تفعيل و الفش، الف اطلاقى است، صله براى « ما ».

باء: حرف جارّ.

واو: مجرور به « باء » ، متعلّق به فعل مقدّر يعنى « تأتى ».

او: عاطفه.

بمضمر: جارّ و مجرور، متعلّق به « تأتى » مقدّر، معطوف به « واو ».

او: عاطفه.

بهما: جارّ و مجرور، متعلّق به « تأتى » مقدّر، معطوف به « مضمر ».

ترجمه:

و جمله حاليّه‌اى كه غير آنچه گفتيم باشد با واو يا ضمير يا هردو