المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٧٥ - مبحث تمييز

للّه درّه فارسا (براى خدا است خير كثير او از حيث اسب‌سوارى كردن).

شاهد در « فارسا » است كه تمييز بوده و چون بعد از « للّه درّه» قرار گرفته كه مقتضى معناى تعجّب است نصبش واجب مى‌باشد.

و همچنين مانند:

حسبك بزيد رجلا (چقدر كفايت مى‌كند ترا زيد از حيث مرد بودن).

شاهد در « رجلا » است كه تمييز بوده و چون بعد از « حسبك » واقع شده و آن مقتضى معناى تعجّب است لاجرم نصبش واجب مى‌باشد.

و نيز مثل:

كفى به عالما (چقدر كفايت مى‌كند او را از حيث عالم بودن).

شاهد در « عالما » است كه تميز بوده و چون بعد از « كفى به» واقع شده و آن مقتضى تعجّب است از اينرو نصبش واجب مى‌باشد.

و مانند آنچه در قول اعشى آمده:

يا جارتا ما انت جارة (اى زنى كه همسايه من هستى چيستى تو از حيث همسايه بودن).

شاهد در « جارة » است كه بعد از « ما انت» واقع شده و آن مقتضى تعجّب مى‌باشد لذا نصب آن لازم است.

متن: «٣٦٢»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

اجرر: فعل، امر، مفرد، مذكّر، حاضر، متعدّى، ثلاثى مجرّد.

باء: حرف جرّ.