المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧١٩ - قاعده نحوى

شاهد در « القحن » است كه فاعلش « غرّ السّحائب» بوده و آن اسم ظاهر و جمع بوده و معذلك فعل نيز بصيغه جمع آمده.

متن: «٢٢٩»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

يرفع: فعل مضارع، معلوم، متعدّى، ثلاثى مجرّد، معرب.

الفاعل: مفعول مقدّم.

فعل: فاعل است براى « يرفع » ، موصوف.

اضمرا: فعل ماضى، مجهول، صفت است براى « فعل » و ضمير مستتر در آن نائب فاعل است و الف آن اطلاقى است.

كاف: زائده.

مثل: مجرور به « كاف » محلّلا مرفوع است تا خبر باشد براى مبتداء محذوف و مضاف است براى مضاف اليه محذوف و تقدير كلام چنين است مثل قولك هو.

زيد: مرفوع است تا فاعل باشد براى فعل محذوف و تقدير آن قرء زيد مى‌باشد.

فى: حرف جارّ.

جواب: مجرور به « فى » ، مضاف.

من: استفهاميّه، مبتداء.

قرءا: فعل ماضى، معلوم، متعدّى، خبر است براى « من » و جمله اسميّه « من قرء» مضاف اليه است براى « جواب ».