شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٢ - ذكر و دعا آرامش دل

مى‌انگارد و هيچ محروميتى براى خود فرض نمى‌كند؟گيرم چنين باشد آيا دلش نمى‌خواهد كه اوضاع جهان كه اكنون به دلخواه اوست همچنين بماند؟آيا از اين جهت خيالش راحت است؟نظم اين جهان به دست اوست يا اينكه از پديده‌هاى جهان آفرينش قول گرفته كه به دلخواه و به فرمان او در سير و جريان باشند؟

اين نوع گفته‌ها براى حل مشكل دلپذير نيست تنها راهى كه با پيمودن آن مى‌توانيم آرامش دل و آسايش خاطر را(كه روح و مغز زندگى است)براى خود تهيه كنيم اين است كه يك روح خوش‌بينى به وضع كنونى و آينده در خود ايجاد كنيم، به خود اين حقيقت را تلقين كنيم كه گرچه گردش دستگاه هستى و جريان حوادث آن به دست من نيست ولى هر وضعى كه اكنون جهان آفرينش دارد و در آينده هر وضعى كه پيش خواهد آورد،همه و همه به سود من تمام خواهد شد.

خواننده‌ى عزيز حق دارد سؤال كند:چگونه مى‌شود كه مثلا آن فقير تهى‌دستى كه قدرت تهيه‌ى حداقلّ ضروريات زندگى خود را ندارد،باور كند كه گرسنگى و برهنگى به سود اوست؟يا آن ثروتمندى كه به دستيارى ثروت خود همه‌گونه وسايل عيش و نوش براى خود فراهم نموده است و اكنون در نظر مردم موقعيت و آبرويى دارد مى‌تواند باور كند كه اين حال كنونى برايش خوب است،و بر فرض اوضاع دگرگون شد و مال و آبرويش به باد رفت،آن هم به سود اوست؟و...

خواننده‌ى عزيز!جواب پرسش شما را خداوند با آيه‌اى كه در اول مقاله از نظر گذرانديم مى‌دهد: «وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنٰابَ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللّٰهِ

أَلاٰ بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ [١]،خداوند هركس را كه به او بازگردد به سوى خود هدايت مى‌كند،آنان كه به خدا ايمان آوردند و دلشان به ياد خدا آرام مى‌گيرد (اى مردم)آگاه باشيد كه ياد خدا آرام‌بخش دل‌هاست.بنا به فرموده‌ى خداوند در

[١].رعد(١٣)،١٨.