شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٩٦ - مناجات و نيايش،تسكين دلها

وَ زُلْزِلُوا حَتّٰى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتىٰ نَصْرُ اللّٰهِ [١]؛همانطور كه در قرآن در بيان روحيه جنگ‌جويان جنگ احزاب،مى‌فرمايد:«متزلزل شدند تا اينكه رسول و كسانى كه با وى ايمان آورده بودند گفتند پس يارى خدا كى خواهد بود؟»

در اينجا وقتى شخص به ياد خدا مى‌افتاد و متكى به قدرت و رحمت الهى و وعده‌هايش مى‌شود،قلبش از تپش مى‌افتد و احساس قدرت و نيرو مى‌كند.

٤-احساس پوچى و بى‌هدف بودن زندگى يكى ديگر از عوامل نگرانى است كه باعث سردرگمى و اضطراب و سرگردانى مى‌شود و تنها عامل نجات‌بخش كه آينده زندگى را تابناك و روشن مى‌كند و به انسان اميد مى‌دهد توجه به خداست.

٥-ترس و وحشت از مردن خيلى‌ها را هراسان و نگران مى‌كند كه با اتّكال به خداوند متعال و توجه به تكامل و محفوظ ماندن انسان از نابودى و فناى بعد از مرگ،انسان را روحيه مى‌دهد و وعدۀ نعمتهاى جاويد بهشتى و جاودانگى او را تقويت مى‌كند و گاهى به جايى مى‌رسد كه عاشق و دلباخته مرگ مى‌گردد.

اينها جلوه‌هايى از درخشش ياد و نام خداست كه به دلها آرامش مى‌بخشد؛ همانطور كه قرآن مى‌گويد: أَلاٰ بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ [٢]

مناجات با خدا شفاى امراض روحى و برطرف‌كنندۀ ترس و وحشت از پيش‌آمدهاى زندگى است.لذت عبادت و حلاوت مناجات را كسى مى‌چشد كه دلباخته و دلدادۀ حق باشد و دل را از غير خدا خالى كند.

امير المؤمنين عليه السّلام مى‌فرمايد:«كيف يجد لذّة العبادة من لا يصوم عن الهوى؟» [٣]:(كسى كه از خواسته دل خوددارى نمى‌كند،چگونه لذت عبادت را مى‌چشد؟)دنياگرايى و غرق شدن در زندگى مادى و تجملات روزمرّه و وارداتى،لذت عبادت را از انسان مى‌گيرد.

اينجاست كه متأسفانه بعضى جوانان رغبتى به عبادت و معنويات نشان نمى‌دهند.

[١].بقره(٢)٢١٤/.

[٢].رعد(١٣)٢٨/.

[٣].غرر الحكم،باب العين،حديث ١٥.