شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٩٥ - درخواست و عطا

درخواست و عطا

دعاى ابو حمزه:

«الّلهم انت القائل و قولك حقّ و وعدك صدق: وَ سْئَلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللّٰهَ كٰانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً و ليس من صفاتك يا سيدى ان تامر بالسّؤال و تمنع العطيّه و انت المنّان بالعطّيات على اهل مملكتك و العائد عليهم بتحنّن رأفتك،

پروردگارا!تو خود كه سخنت حق و وعده‌ات صدق است گفتى:از فضل خدا بخواهيد كه حقا همواره به شما مهربان بوده و هست.

خدايا از خوى و روش تو نيست كه خودت دستور دهى كه از تو بخواهند و از بخشش خوددارى كنى و اين تو هستى كه به عطاهاى پرارزشت نعمت را بر مملوكين خود پربار مى‌كنى و به رافت و مهرت بر آنها فايده مى‌بخشى.»

قسمت اول اين دعا كه به عنوان قول خداوند نقل شده تحريص و ترغيب بنده به اين است كه تفضلات الهى را طلب كند و گوشزد به اين نكته است كه خداوند به بندگانش مهربان است.زيرا خداوند به تعبير بعضى دعاها«وهّاب لا تملّ و جواد لا يبخل»بخشنده‌اى است كه از بخشيدن ملول و دل‌خسته نميشود و سخاوت پيشه‌اى است كه هرگز بخل نمى‌ورزد.»

خداوند آنجائى كه در اثر بخشش،خزينه‌هاى رحمتش نفاد و پايان نمى‌پذيرد، به مملوكين و مخلوقات خود عطاهاى سنگين عايد مى‌كند و از رأفت و رحمت خود خير مى‌رساند.