شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٦٥ - عفو و گذشت

اگر بنده‌اى ديگرى را عفو كند با اينكه دلش مى‌خواسته مقابله به مثل كند و از خصم خود انتقام بگيرد،اما با نفس مبارزه كرده و به خود تلقين نموده كه در عفو لذتى است كه در انتقام نيست،آن‌وقت گذشت كرده است و هنگامى كه بندۀ ناتوان خدا با چنين روحيه‌اى مأمور به عفو و گذشت مى‌شود خداوند متعال كه خالق انسانها و منبع صفات جمال و جلال است و هيچ روحيه انتقام و تلافى‌جوئى ندارد،در اينكه خطاكاران را عفو كند،از بندگان شايسته‌تر است.

دعاى ابو حمزه:

«و أمرتنا أن لا نردّ سائلا عن أبوابنا و قد جئتك سائلا فلا تردّنى إلاّ بقضاء حاجتى،

در كتاب خود به ما امر فرمودى كه خواهنده‌اى را از در خانۀ خود محروم برنگردانيم و اينك من چون خواهنده‌اى به در خانه رحمت تو آمدم، درحالى‌كه خواهنده‌ام.پس مرا برمگردان مگر با برآوردن حاجتم.»

حضرت سجاد به طريق اسجال،اخذ به يكى ديگر از دستورات پروردگار مى‌كند و مى‌فرمايد:خودت در كتاب قرآن فرمودى هيچ سائل و درخواست‌كننده‌اى را از در خانه لطف و كرم و احسان خود،رد نكنيم و من الآن به حالت درخواست به درگاه لطف و احسان و كرم تو آمده‌ام و اميد دارم مرا از درگاه خود دور مسازى تا حوائجم را برآورده سازى.

در اين قسمت حضرت نظر دارند به قول خداوند متعال در قرآن كريم كه خطاب به پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مى‌فرمايد: وَ أَمَّا السّٰائِلَ فَلاٰ تَنْهَرْ [١]:«اى پيامبر!اما درخواست كننده را از خود دور مكن.»

[١].ضحى(٩٣)١٠/.