شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٨٤ - غفلت و نسيان از ذكر خدا،عامل معصيت

-و هو عاص-فحقّ علىّ أن أذكره بمقت...»:(مرا با طاعتم ياد كنيد تا شما را با آمرزشم ياد كنم و هركس مرا ياد كند درحالى‌كه نافرمان باشد،بر من شايسته است آن را با غضب خود ياد كنم.) [١]

نتيجه اينكه جملۀ«خصّنى منك بخاصّة ذكرك»بدين معنى است كه خداوندا عنايت خاص و لطف ويژه‌ات را در طول زندگى و بعد از آن شامل حال من كن و از مواهب و توجهات خاصّه‌ات بهره‌مند ساز و در بحرانها و مشكلات كمكم كن.

ابن فهد در عدة الداعى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل مى‌كند خداوند فرمود:«هنگامى كه بدانم بندۀ من بيشتر به من مشغول است علاقۀ او را متوجه سؤال و مناجات با خود مى‌كنم،وقتى بنده‌ام چنين شد،اگر غفلتى به او رو آورد،ميان او و غفلت مانع مى‌شوم (تا غفلت نكند)اينها اولياء(دوستان)حقيقى من‌اند،اينها قهرمانان و شجاعان واقعى هستند،اينها كسانى هستند كه هروقت بخواهم اهل زمين را مجازات و هلاك كنم،به بركت اين شجاعان،از هلاك و عذاب آنها صرف‌نظر مى‌كنم.» [٢]

مرحوم علامه طباطبايى قدّس سرّه از محاسن برقى از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند:

«خداوند تعالى فرمود:اى فرزند آدم!مرا پيش خودت ياد كن تا تو را در نزد خود ياد كنم اى فرزند آدم!مرا در خلوت به ياد بياور،من تو را در خلوت ياد مى‌كنم و مرا در جمعيت ياد كن تا تو را در جمعيتى بهتر از جمعيت تو ياد كنم و فرمود:هر بنده‌اى در ميان جمعيتى از مردم ياد خدا كند،خداوند در ميان جمعيتى از ملائكه او را ياد مى‌كند.» [٣]

[١].الميزان،ج ١،ص ٣٤٧ ذيل آيه‌ى ٥٢ سوره بقره.

[٢].عدة الداعى،باب ٥،فى الحثّ على الذكر،حديث ١٣.

[٣].الميزان،ج ١،بحث روايى،ص ٣٤٥.