شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٤٩ - بخش سى و هفتم علم خداوند

بخش سى و هفتم:

علم خداوند

دعاى ابو حمزه:

«يقرع باب إحسانك بدعائه،

بنده درب نيكى تو را با دعايش مى‌كوبد»

خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد: وَ إِذٰا سَأَلَكَ عِبٰادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّٰاعِ إِذٰا دَعٰانِ... [١]:(و چون بندگان من از تو دربارۀ من سؤال مى‌كنند،(بگو)من نزديكم،دعاى دعاكننده را هنگامى كه مرا مى‌خواند،پاسخ مى‌گويم.)

امام صادق عليه السّلام به ميسّر فرمود:«يا ميسّر أدع اللّه و لا تقل إنّ الامر قد فرغ منه إنّ عند اللّه عزّ و جلّ منزلة لا تنال إلاّ بمسئلة و لو أنّ عبدا سدّ فاه و لم يسئل لم يعط شيئا فاسئل تعط يا ميسّر إنّه ليس من باب يقرع إلاّ يوشك أن يفتح لصاحبه» [٢]:(اى ميسّر!خدا را بخوان و نگو امر(مشيت)پروردگار تمام شده است.زيرا در نزد خداوند منزلتى است كه به آن دست يافته نمى‌شود مگر به درخواست و دعا و اگر بنده‌اى دهان خود را از دعا ببندد و درخواست نكند چيزى عطا نمى‌شود.پس مسئلت كن تا داده شوى.اى ميسّر!هيچ درى كوبيده نمى‌شود مگر اينكه اميد است به روى صاحبش باز شود)

[١].بقره(٢)١٨٦/.

[٢].اصول كافى،ج ٢،ص ٤٦٧،باب فضل الدعاء.