شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٢٩ - سختترين حالات ميّت

مال و ثروت بهره و نصيبى براى من قرار دهيد و با دعاى خير و صدقه،مرا يارى كنيد و يادم نماييد.» [١]

دعاى ابو حمزه:

«يا سيّدى إن وكلتنى إلى نفسى هلكت،سيّدى فبمن أستغيث إن لم تقلنى عثرتى،فإلى من أفزع إن فقدت عنايتك فى ضجعتى،و إلى من ألتجىء إن لم تنفّس كربتى،

اى مولاى من!اگر مرا به خود واگذارى هلاك گردم.مولاى من!اگر از لغزشم درنگذرى به پيش كدام كس فريادخواهى كنم،پس به چه كس پناه برم اگر در آرامگاهم عنايت تو را از دست دادم و به كه پناه آورم اگر غم و اندوهم را نگشايى؟»

«عثرة»در لغت به معنى لغزش آمده است.«فزع اليه»به او پناهنده شد،به او توسّل جست.«ضجعة»يعنى خوابگاه.«نفّس»يعنى گشود و برطرف كرد.«كربه» يعنى غم و اندوه.

حضرت سجاد عليه السّلام در اين بخش از دعا به سه مطلب مهم اشاره مى‌كنند:

١-خدايا در برطرف كردن لغزشهايم مرا به خودم وامگذار.

٢-در آرامگاه قبر پناهى جز عنايت پروردگار نيست.

٣-تنها خداست كه برطرف‌كنندۀ غم و اندوه و گرفتارى است.

در مورد مطلب اول بايد گفت خذلان به نفس و اينكه خداوند بنده را به حال خودش واگذارد يكى از عقوبتهاى بزرگ دنيايى است كه ممكن است خداوند نسبت به بعضى اشخاص روا بدارد و نصرت و يارى وى را ترك كند.راغب در مفردات مى‌گويد:«خذلان»آن است كه به يارى دوستى اميدوار باشى و او تو را رها كند.

[١].لئالى الاخبار،ج ٥،ص ١٥.