شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٧٨ - ٤-نفخ صور و خروج از قبر با بار سنگين

رحمان وعده داده و فرشتگان(او)راست گفتند،صيحۀ واحدى بيش نيست، ناگهان همگى نزد ما احضار مى‌شوند(و به آنها گفته مى‌شود)امروز به هيچ‌كس ذره‌اى ستم نمى‌شود و جز آنچه را عمل مى‌كرديد جزا داده نمى‌شويد.»

يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً [١]:«همان روزى كه در صور دميده مى‌شود و مجرمان را با بدنهاى كبود در آن روز جمع مى‌كنيم.»

دعاى ابو حمزه:

«أنظر مرّة عن يمينى و أخرى عن شمالى،إذ الخلائق فى شأن غير شأنى لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ* وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ* ضٰاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ * وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهٰا غَبَرَةٌ* تَرْهَقُهٰا قَتَرَةٌ [٢]و ذلّة،

بعد از خروج از قبر،روز قيامت گاهى به جانب راست خود مى‌نگرم و گاهى به جانب چپ،در آن حال كه خلايق هركدام به غير كار من مشغولند و هر شخص در آن روز وضعى دارد كه وى را از پرداختن به ديگرى بى‌نياز مى‌كند،چهره‌هايى در آن روز گشاده و نورانى و خندان و مسرورند و صورتهايى در آن روز غبارآلود است و دود و تاريكى آنها را پوشانده است.»

حضرت در اين بخش از دعا براى ترسيم هول و هراس قيامت و وحشت و اضطراب آن روز،تمسّك مى‌كنند به آياتى از سوره مباركۀ عبس كه ادامۀ آن چنين است: فَإِذٰا جٰاءَتِ الصَّاخَّةُ* يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ* وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ* وَ صٰاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ... [٣]:«هنگامى كه آن صداى مهيب(صيحۀ رستاخيز)بيايد(كافران گنهكار در اندوه عميقى فرو مى‌روند)در آن روز،انسان از برادر خود و از مادر و پدر و زن و فرزندش مى‌گريزد.»

[١].طه(٢٠)١٠٢/.

[٢].عبس(٨٠)/آيات ٣٧ تا ٤١.

[٣].عبس(٨٠)٣٣/ تا ٣٦.