شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٦٣ - بخش بيست و هفتم مرگ و غفلت

بخش بيست و هفتم:

مرگ و غفلت

دعاى ابو حمزه:

«فمن يكون اسوء حالا منّى،ان نقلت على مثل حالى الى قبرى،لم امهّده لرقدتى و لم افرشه بالعمل الصّالح لضجعتى و ما لى لا ابكى و لا ادرى الى ما يكون مصيرى و ارى نفسى تخادعنى و ايّامى تخاتلنى و قد خفقت عند رأسى اجنحة الموت،

پس كيست بدحال‌تر از من اگر با چنين حالى به گورى روم كه آن را براى آرميدنم آماده نكرده‌ام و آن را از عمل صالح براى خوابيدنم فرش نكرده‌ام.چرا نگريم و حال آنكه ندانم به كدامين بازگشتگاه در حركت خواهم بود و مى‌بينم نفسم با من نيرنگ مى‌كند و روزگار با من مكر مى‌ورزد و به تحقيق بال‌هاى مرگ بالاى سرم به حركت و صدا درآمد»

(رقدة و ضجعة-خوابيدن و آرميدن ختل-نيرنگ خفق-حركت)

امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد:«اولين منزل از منازل آخرت،قبر است كه اگر شخص از آن نجات يافت نجاتش از منازل بعد از آن آسان‌تر است». [١]«و اولين مقام عدالت در

[١].بحار الانوار،چاپ بيروت،ج ٣،ص ٢٤٢.