شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٣٧ - بخش بيست و چهارم شقاوت و قساوت قلب

بخش بيست و چهارم

شقاوت و قساوت قلب

حضرت سجاد عليه السّلام در دعاى ابو حمزه شقاوت را به عنوان عامل دوم براى ابتلاء به گناه و معصيت ذكر مى‌كند.

مى‌فرمايد:«و غلبنى هواي و اعانني عليها شقوتي»:(هوا و هوس غلبه كرد و شقاوت آن را كمك كرد.)

شقاوت خلاف سعادت است و مثل سعادت،دنيوى و اخروى است كه در لغت به معنى تيره‌روزى و بدبختى آمده و فرهنگ معين آن را به معنى سنگ‌دلى و قساوت نيز دانسته است. درهرصورت قساوت همان سختى و سفتى دل است و آن يك نوع بيمارى و انحراف از استقامت است كه بر انسان عارض مى‌شود و اين قساوت قلب،سبب بى‌ايمانى و محروميت از آثار عظيمۀ ايمان مثل عبادت و خضوع و خشوع در برابر حق مى‌گردد.

قرآن دربارۀ اهل شقاوت مى‌فرمايد: أَ لَمْ تَكُنْ آيٰاتِي تُتْلىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهٰا تُكَذِّبُونَ* قٰالُوا رَبَّنٰا غَلَبَتْ عَلَيْنٰا شِقْوَتُنٰا وَ كُنّٰا قَوْماً ضٰالِّينَ [١]:«به آنها(زيانكاران اهل جهنم)گفته مى‌شود آيا آيات من بر شما خوانده نمى‌شد،پس آن را تكذيب كرديد؟مى‌گويند:

[١].مؤمنون(٢٣)١٠٥/ و ١٠٦.