شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٢٩ - بخش بيست و سوم حلم و ستاريّت خداوند

بخش بيست و سوم

حلم و ستاريّت خداوند

دعاى ابو حمزه:

«انا الّذى امهلتنى فما ارعويت و سترت عليّ فما استحييت و عملت بالمعاصي فتعدّيت و اسقطتنى من عينك فما باليت فبحلمك امهلتنى و بسترك سترتنى حتّى كانّك اغفلتنى و من عقوبات المعاصى جنّبتنى حتّى كانّك استحييتنى،

من آن بنده‌اى هستم كه براى توبه مهلتم دادى و من از گناه بازنگشتم و بر من پرده‌پوشى كردى باز هم حياء نكردم و به معاصى پرداختم و زياده‌روى كردم و مرا از چشم خود انداختى باز هم باكى نداشتم پس به حلم و شكيبائيت مرا مهلت دادى و به پوششت مرا پوشاندى تا آنجا كه گوئى از من غافل شدى و از كيفرهاى معاصى معافم داشتى كه گويا از من شرم كرده‌اى.»

«ارعواء»يعنى پشيمانى و بازگشتن از جهل و كار زشت.

حضرت به خداوند عرض مى‌كند به من مهلت و فرصت دادى تا خود را اصلاح كنم و از زشتى و جهلم برگردم،اما من به خود نيامدم و از كار زشتم بازنگشتم و از باب رحمت يعنى توبه،استفاده نكردم و از ستّاريت و پرده‌پوشى‌ات سوء استفاده كردم و از بديهاى خودم شرم ننمودم و در ارتكاب معاصى از حد گذشتم بطورى‌كه