ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٨٦٣
گفتار ١٣٤ در باره زبون كردن مغيرة بن اخنس است ٣٠٠
گفتار ١٣٥ در تشويق مردم به يارى و وفا كردن به بيعت اوست ٣٠٢
گفتار ١٣٦ در باره هدف طلحه و زبير است ٣٠٤
خطبه ١٣٧ در باره پيشامدهاى سخت آينده است ٣١١
گفتار ١٣٨ را در هنگام انعقاد شورا بيان فرموده است ٣٢٢
گفتار ١٣٩ در باره نهى از غيبت مردم است ٣٢٤
گفتار ١٤٠ در منع آن حضرت از شتاب در تصديق آنچه مبهم و نا معلوم است ٣٣١
گفتار ١٤١ در اشاره به ناگواريهاى دنيا و برتريهاى آخرت است ٣٣٤
گفتار ١٤٢ در طلب باران است ٣٣٨
خطبه ١٤٣ در بيان برترى حسب و نسب خود با كسانى كه در اين باره با او دشمنى مىكنند ٣٤٥
خطبه ١٤٤ در نكوهش دنيا و ذكر معايب آن ٣٥٣
گفتار ١٤٥ خطاب به عمر بن
خطّاب است كه در باره رفتن خود او به جنگ ايرانيان با آن حضرت مشورت كرد ٣٥٨
خطبه ١٤٦ در ذكر بعثت پيامبر اكرم (ص) است ٣٦٥
گفتار ١٤٧ در باره مردم بصره است ٣٧٨
گفتار ١٤٨ را پيش از شهادت خود بيان فرموده و در آن مردم را ندا و هشدار داده است كه مرگ ضرورى است و البته فرا مىرسد ٣٨٢
خطبه ١٤٩ در باره پيشآمدهاى دشوار آينده است ٣٩١
خطبه ١٥٠ در برحذر داشتن از وقايع نابود كنندهاى است كه به دست ستمكاران انجام مىگيرد ٤٠٤
خطبه ١٥١ در ستايش خداوند به ملاحظه برخى از صفات او ٤١٩
خطبه ١٥٢ در اشاره به صفت مطلق گمراهان است ٤٣٨
خطبه ١٥٣ در اشاره به برخى از فضايل خود و اهل بيت (ع) ٤٥٢
خطبه ١٥٤ در شگفتيهاى آفرينش خفّاش (شبپره) است ٤٦٢
خطبه ١٥٥ خطاب به مردم بصره و