ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ١٩٤ - شرح
(١١١٤) ١١٤- از سخنان آن حضرت عليه السّلام است:
فَلَا أَمْوَالَ بَذَلْتُمُوهَا لِلَّذِي رَزَقَهَا- وَ لَا أَنْفُسَ خَاطَرْتُمْ بِهَا لِلَّذِي خَلَقَهَا- تَكْرُمُونَ بِاللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ- وَ لَا تُكْرِمُونَ اللَّهَ فِي عِبَادِهِ- فَاعْتَبِرُوا بِنُزُولِكُمْ مَنَازِلَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ- وَ انْقِطَاعِكُمْ عَنْ أَوْصَلِ إِخْوَانِكُمْ (٢٤٤٠٧- ٢٤٣٧٥)
[ترجمه]
«نه مالى در راه كسى كه آن را روزى شما كرده انفاق مىكنيد، و نه جان را در راه كسى كه آن را آفريده به خطر مىاندازيد، به سبب دين خدا در ميان بندگانش بزرگوارى يافتيد، ليكن خدا را در ميان بندگانش گرامى نمىداريد، از اين كه در ميان خانههاى گذشتگان خود جا گرفتهايد عبرت گيريد، و از اين كه از نزديكترين برادران خود جدا شدهايد پند آموزيد.»
[شرح]
(٢٤٣٨٦- ٢٤٣٦٥) اين بخش از خطبه مبتنى است بر نكوهش شنوندگان، از اين كه در انفاق مال و جان بخل مىورزند، گفتار آن حضرت كه فرموده است: للّذى رزقها و خلقها استدراجى [١] نيكوست، زيرا بخيل به دو دليل بذل مال را زشت مىداند، يكى از بيم فقر است و ديگرى اين كه بخيلان غالبا خيال مىكنند كه جز خودشان كسى استحقاق مالى را كه در دست آنهاست ندارد، و اين گونه خيالات
[١] استدراج از اجزا و اعوان صناعت خطابه است كه براى اقناع و تأثير سخن در شنونده به كار مىرود. منطق مظفّر (مترجم)