ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٢٨٥ - شرح
بلكه آن را از امور ممكن مىداند، مراد از المدبرين عن اللّه كسانى است كه از خداوند روى گردانيده اوامر و نواهى او را پيروى نمىكنند، و مقصود از العادلين به، آنانى هستند كه براى خدا مانند مشركان مثل و مانند قرار مىدهند. تعالى عمّا يقولون علوّا كبيرا (خداوند بسيار برتر و بالاتر است از آنچه مىگويند) در جمله فجاهد في اللّه نسبت مجاهدت براى خدا استعاره است، بدين مناسبت كه خداوند متعال به وسيله پيامبر (ص) مشركان را هدف تير خود قرار داده، همچنان كه رزمنده به وسيله خود و يارانش با آنانى كه با او مىجنگند پيكار مىكند. و توفيق از خداست.
نيز از اين خطبه است:
وَ إِنَّمَا الدُّنْيَا مُنْتَهَى بَصَرِ الْأَعْمَى- لَا يُبْصِرُ مِمَّا وَرَاءَهَا شَيْئاً- وَ الْبَصِيرُ يَنْفُذُهَا بَصَرُهُ- وَ يَعْلَمُ أَنَّ الدَّارَ وَرَاءَهَا- فَالْبَصِيرُ مِنْهَا شَاخِصٌ- وَ الْأَعْمَى إِلَيْهَا شَاخِصٌ- وَ الْبَصِيرُ مِنْهَا مُتَزَوِّدٌ- وَ الْأَعْمَى لَهَا مُتَزَوِّدٌ (٢٧٣١٥- ٢٧٢٨١)
[لغت]
(شاخص): غافل و مسافر، و نيز به معناى نگريستن و چشم دوختن به چيزى است.
[ترجمه]
«دنيا نهايت ديد كور دل است، و آنچه را در پس آن است نمىبيند، امّا كسى كه داراى بينش است ديدش از آن مىگذرد، و مىداند كه در پس آن، سراى ديگرى است، از اين رو صاحب بينش در انديشه كوچ كردن از آن، و كور دل در پى چشم دوختن و دلبستن به آن است، بينا از آن توشه برمىگيرد، و نابينا براى آن توشه گرد مىآورد.»
[شرح]
اين بخش از خطبه با اين كه فشرده و كوتاه است، داراى دقايق و نكات بسيار است: