ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٧٨٩ - فرموده است في يوم
درماندگى از غير خود يارى و مدد نجسته است، زيرا استعانت از غير، نشانه محدود بودن توانايى و مستلزم جسميّت است.
(٤٧٤٧٢- ٤٧٤٦٤) امام (ع) پس از آن كه خداوند را از آنچه سزاوار او نيست تنزيه، و به آنچه شايسته اوست توصيف مىكند به تقوا و پرهيزگارى سفارش مىكند و به بيان فضيلتها و آثار نيكوى آن مىپردازد، واژه زمام را براى تقوا استعاره فرموده است.
زيرا پرهيزگارى مانند زمامى كه بر ناقه است انسان را به راه حقّ مىكشاند و او را از گرايش به سوى باطل باز مىدارد، و مراد از اين كه تقوا قوام است اين است كه بنده را سالك راه خدا مىگرداند و او را در اين راه مقيم و پايبند مىسازد، و در اين جا قوام كه مصدر است جانشين مقيم كه اسم فاعل است شده است.
(٤٧٤٧٧- ٤٧٤٧٣)
فرموده است: فتمسّكوا بوثائقها.
يعنى به رشتههاى محكم آن چنگ زنيد، و اينها همان عبادتهايى است كه از اجزاى تقوا به شمار است و تمسّك به آنها عبارت از مداومت و مواظبت بر اين اعمال است، معناى و اعتصموا بحقائقها اين است كه اين عبادتها را براى خداوند.
خالص گردانيد و از شايبه ريا و نفاق پاكيزه سازيد، زيرا خلوص در عبادت تنها طريقه رستگارى و راه رهايى از عذاب الهى است.
(٤٧٤٩١- ٤٧٤٧٨)
فرموده است: تؤل بكم.
فعل تؤل مجزوم است زيرا در جواب فعل تمسّكوا و اعتصموا آمده است، منظور از أكنان الدّعة جاهايى است كه از آلام حسّى و عقلى خالى و بر كنار باشد و اين محلّها همان غرفههاى بهشت و منازل آن است و مراد از أوطان السّعة نيز همينهاست، زيرا با در نظر گرفتن تنگناى قفس تن، و خانههاى تنگ آتشين، غرفههاى بهشت منزلگاههايى پر وسعت و فراخ، و پناهگاههايى امن و استوار از عذاب، و سراهاى آبرو و عزّت در جوار رحمت پروردگار است.
(٤٧٥٤٢- ٤٧٤٩٢)
فرموده است: في يوم.
جار و مجرور مذكور متعلّق به تؤل مىباشد، و منظور از آن روز رستاخيز