ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٢٩٢ - فرموده است كتاب الله
آورده است، مناسبت استعاره نخست اين است كه همانسان كه آب، اندرون انسان تشنه را پر مىسازد و تشنگى او را فرو مىنشاند، و او را از اين رنج آسوده مىگرداند، حكمت نيز جان انسان را از فوايد خود پر بار و نيرومند مىسازد، و او را از بيمارى جهل و نادانى مىرهاند. امّا مناسبت استعاره دوّم اين است كه همان گونه كه انسان تشنه كام از تشنگى دچار رنج و درد مىشود، انسان نادان نيز گرفتار درد جهالت است، و همين نادانى نيز سبب نابودى او در آخرت مىباشد.
(٢٧٣٦٧- ٢٧٣٦٢)
٣- اين كه فرموده است همه توانگرى و بىنيازى و سلامت در اين حكمت است،
منظور از توانگرى بىنيازى انسان از همه چيز و به كمال رسيدن نفس به وسيله آن است، زيرا هدف و غايت حكمت رسيدن به آستان قرب حقّ تعالى و فرو رفتن در انوار معرفت اوست، و تنها بدين وسيله است كه عارفان به خدا، از هر چيزى بىنيازى مىيابند، منظور امام (ع) از سلامت در اين عبارت، سلامت نفس از عذاب جهل است، زيرا در اصول حكمت ثابت است كه جهالت بزرگترين سبب هلاكت انسان در آخرت مىباشد.
(٢٧٣٩٧- ٢٧٣٦٨)
فرموده است: كتاب اللّه.
كتاب خبر مبتداست به اين گونه كه يا خبر دوّم واژه لذلك مىباشد كه در اين صورت و ما كان بمنزلة الحكمة خبر اوّل آن است، و يا خبر براى مبتداى محذوفى است كه تقدير آن و هو كتاب اللّه است، و ممكن است هم عطف بيان براى ما كان بمنزلة الحكمة باشد، امام (ع) براى كتاب خدا اوصافى به شرح زير بيان فرموده است:
١- تبصرون به يعنى: به وسيله كتاب خدا مىبينيد، اين جمله اشاره است به اين كه قرآن مشتمل بر حكمت است، و وجه شباهت قرآن به حكمت اين است كه نادانان به وسيله كتاب خدا و حكمتها و موعظههايى كه در آن است به مقاصد و مصالح دنيا و آخرت خود راهنمايى و بينا مىشوند.