ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٧٣ - فرموده است حتى نزل بهم الموعود تا خائف
آن است، زيرا توجّه به مرگ مانع فرو رفتن در لذّات دنيوى و تيره كننده آنهاست.
(٢٩٤٨٥- ٢٩٤٤٣)
فرموده است: حتّى نزل بهم الموعود ... تا خائف.
امام (ع) در اين عبارت نهايت مدّت طول آمال آنها را بيان فرموده است و مراد از موعود، مرگ است، و تردّ عنه المعذرة يعنى: ديگر پوزش پوزشخواه پذيرفته نمىشود، و ترفع عنه التوبة يعنى: وقتى مرگ فرا مىرسد، باب توبه مسدود مىگردد، چنان كه خداوند متعال فرموده است: «وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ ... [١]» وَ تَحُلُّ مَعَهُ القَارِعَةُ يعنى: با فرا رسيدن مرگ سختيهاى كوبنده و وقايع هراس انگيز فرا مىرسد و به دنبال آنها عقوبتهاى اخروى و عذابهاى آن جهانى دامنگير انسان مىشود.
پس از اين امام (ع) دوباره به بيان آنچه مقتضاى رأى صحيح و موجب صلاح حال شنوندگان است مىپردازد و با مخاطب قرار دادن آنها، هشدار مىدهد كه واجب است خدا را ناصح و خير خواه واقعى خود بدانند، و اوامر و نواهى او را بپذيرند، و گفتار او را راهنماى مقاصد مهمّ خود قرار دهند، زيرا خدا را ناصح و خيرخواه خود دانستن مستلزم كاميابى و توفيق است، و گفتار او را دليل خود قرار دادن موجب هدايت به راستترين و استوارترين راههاست، سپس خوبى پناه بردن به خدا را كه موجب حصول امنيّتى است كه هدف هر پناهنده است تذكّر مىدهد و زشتى و قبح دشمنى با خدا را كه موجب بروز ترس و بيمى است كه نتيجه دشمنى با پادشاهان، بويژه قدرتبخش قدرتمندان و سلطان اين جهان و آن جهان است يادآورى مىكند، منظور از پناه بردن به خدا، تقرّب جستن به او از طريق طاعت و بندگى است و مراد از دشمنى با خدا، دورى كردن از او به سبب نافرمانى و مخالفت با اوامر اوست، و شكّ نيست كه طاعت خدا موجب ايمنى از
[١] سوره نساء (٤) آية (١٨) يعنى: و توبهاى نيست براى كسانى كه كارهاى بد انجام مىدهند، تا آن گاه كه مرگ يكى از آنها فرا مىرسد گويد اكنون توبه كردم، و نه آنانى كه ...