را استماع مى‌كنند باز مى‌گردد و آنچه را كه در باره كوشش در عمل براى پس از مرگ، و بيدارى از خواب غفلت بيان فرموده بود تأكيد مى‌كند، و با استشهاد به آيه قرآن به شنونده هشدار مى‌دهد كه كسى كه او را موعظه مى‌كند، به احوال و اهوال آخرت خبير و آگاه است، و هيچ كس مانند كسى كه به حقايق امور داناست نمى‌تواند از امور آگاهى دهد. (٣٠٩٦١- ٣٠٩٥٠) پس از اين بيم مى‌دهد كه مبادا گناهان كبيره‌اى را كه قرآن مجيد به آنها تصريح كرده و ناگزير مستلزم عقاب و عذاب است، مرتكب شوند، مراد از ذكر حكيم، قرآن است، و معناى عزائم پيش از اين گفته شده است، و برخى آن را عبارت از لوح محفوظ دانسته‌اند.

بقيّه خطبه پيش:

وَ يَسْخَطُ- أَنَّهُ لَا يَنْفَعُ عَبْداً- وَ إِنْ أَجْهَدَ نَفْسَهُ وَ أَخْلَصَ فِعْلَهُ- أَنْ يَخْرُجَ مِنَ الدُّنْيَا لَاقِياً رَبَّهُ- بِخَصْلَةٍ مِنْ هَذِهِ الْخِصَالِ لَمْ يَتُبْ مِنْهَا- أَنْ يُشْرِكَ بِاللَّهِ فِيمَا افْتَرَضَ عَلَيْهِ مِنْ عِبَادَتِهِ- أَوْ يَشْفِيَ غَيْظَهُ بِهَلَاكِ نَفْسٍ- أَوْ يَعُرَّ بِأَمْرٍ فَعَلَهُ غَيْرُهُ- أَوْ يَسْتَنْجِحَ حَاجَةً إِلَى النَّاسِ بِإِظْهَارِ بِدْعَةٍ فِي دِينِهِ- أَوْ يَلْقَى النَّاسَ بِوَجْهَيْنِ أَوْ يَمْشِيَ فِيهِمْ بِلِسَانَيْنِ- اعْقِلْ ذَلِكَ فَإِنَّ الْمِثْلَ دَلِيلٌ عَلَى شِبْهِهِ- إِنَّ الْبَهَائِمَ هَمُّهَا بُطُونُهَا- وَ إِنَّ السِّبَاعَ هَمُّهَا الْعُدْوَانُ عَلَى غَيْرِهَا- وَ إِنَّ النِّسَاءَ هَمُّهُنَّ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ الْفَسَادُ فِيهَا- إِنَّ الْمُؤْمِنِينَ مُسْتَكِينُونَ- إِنَّ الْمُؤْمِنِينَ مُشْفِقُونَ إِنَّ الْمُؤْمِنِينَ خَائِفُونَ (٣١٠٦٢- ٣٠٩٦٥)

[لغت‌]

(استنجح الحاجة): در خواست برآوردن حاجت كرد.

[ترجمه‌]

«... اين است كه بنده هر چند به خود رنج دهد و عمل خود را خالص گرداند، سودى براى او نيست، اگر پس از مرگ خداوند را با يكى از اين صفات، بى‌آن كه توبه كرده باشد ديدار كند: اين كه در عبادتى كه خداوند