ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣ - امير مؤمنان(ع) در گفتار خود كه فرموده است نحمده تا في الأبدان،
هم به دنبال اوست، يكى غافل و بىخبر است در حالى كه خدا از او غافل نيست، و بدين گونه باقيمانده روزگار به دنبال گذشته سپرى مىشود.
هان بهوش باشيد، در آن هنگام كه به كارهاى زشت مىشتابيد نابود كننده لذّتها، و برهم زننده شهوتها، و قطع كننده اميدها و آرزوها را به ياد آوريد، و براى اداى حقوق واجب الهى و سپاس نعمتهاى بىكران او از خداوند يارى بجوييد.»
[شرح]
(١٩١٨٧- ١٩٠٩٥)
امير مؤمنان (ع) در گفتار خود كه فرموده است: نحمده ... تا في الأبدان،
حمد و سپاس را به آنچه در گذشته واقع شده تخصيص داده است، زيرا سپاس بر نعمت پس از حصول آن انجام مىگردد، و استعانت را به آنچه پس از اين روى مىدهد اختصاص داده است بدين سبب كه يارى خواستن نسبت به كارى است كه در آينده انجام مىشود، سپس از خداوند در خواست سلامت در دين را كرده همچنان كه سلامت در بدن را تقاضا فرموده است زيرا در حقيقت بيماريهايى كه دين بدانها دچار مىشود بسيار سختتر از بيماريهايى است كه بدن بدانها گرفتار مىگردد، از باديه نشينى پرسش شد چه چيز تو را رنجور ساخته است؟ پاسخ داد:
گناهانم، سؤال شد: چه ميل دارى؟ گفت: بهشت را، به او گفته شد: آيا مىخواهى پزشكى براى مداواى تو بياوريم، پاسخ داد: مرا پزشك بيمار كرده است، نقل شده كه عصره (عنتره خ) [١] زن پارساى بصرى از مردى شنيد كه مىگويد: كورى براى انسانى كه پيش از اين بينا بوده چه قدر سخت و دشوار است، عصره گفت: اى بنده خدا! تو بيمارى گناه را فراموش كردهاى و اندوه بيمارى تن را دارى؟ بىگمان كوردلى و فراموشى از خدا، از اين كورى ظاهرى سختتر و دشوارتر است، بارى سلامت از كوردلى بسته به عنايات الهى است كه دل را از آفات گناه مصون بدارد، و به گناهكاران توفيق توبه و بازگشت مرحمت
[١] عفيره دختر وليد، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، جلد ٧ ص ٨١. (مترجم).