احترام مردم و تكريم آنان نسبت به او شود، ولى اين اعمال او را در نزد خداوند خوار و زبون خواهد ساخت، امّا اين كه فرموده است كسى كه مالش را در غير رضاى خداوند صرف و به نا مستحقّ بذل كند، از سپاس آنان محروم و از دوستى آنان بى‌بهره خواهد شد، و اگر لغزشى برايش پيش آيد كه به كمك آنان نيازمند گردد، مساعدت خود را از او دريغ خواهند داشت. مطلبى است كه بررسى كامل، آن را معلوم كرده و چه بسا كه به سرحدّ تجربه هم رسيده باشد، و علّت آن محتمل است اين باشد كه چون مال گيرندگان، خود را مستحقّ بذل و بخشش نمى‌بينند، در خور خود نمى‌دانند كه به حقّ شناسى از او پردازند، و ممكن است به سبب نادانى و غفلت، و يا ناشى از اين اعتقاد باشد كه خود را در مرتبه بخشنده مال مى‌دانند، و در نتيجه او را در خور ستايش خود نمى‌بينند، بلكه خويشتن را به داشتن مال و دارايى از او سزاوارتر مى‌شناسند، ولى ناسپاسى آنها بيشتر بر اثر اين است كه هر يك از اينها فكر مى‌كند كه آن ديگرى كه مورد بذل و بخشش قرار گرفته استحقاق آن را نداشته و خود او سزاوارتر به آن بخشش بوده است. از اين رو اينها هميشه خود را در برابر بخشش كننده مورد تبعيض دانسته و بهره خود را از او اندك مى‌شمارند و پيوسته بر او خشمگين بوده و وى را مورد سرزنش قرار مى‌دهند و به بدگويى از زمانه مى‌پردازند، بدين ترتيب شكر بخشش او را به جا نمى‌آورند، ليكن اگر يكى از اينها از ديگرى به او اندك احسانى شود، و يا اين كه بشنود كه مردم، ديگرى را مدح و از جود و سخاى او ستايش مى‌كنند، او نيز با آنان همصدا شده و به تمجيد او مى‌پردازد، و اخبار بذل و بخشش وى را منتشر مى‌كند و مى‌گويد: او كسى است كه نيكى و احسان را در باره كسانى كه استحقاق آن را دارند به جا مى‌آورد، و اين سخن براى بخشنده مال بر حسب نيّاتى كه دارد يا موجب تشويق است و يا اين كه تحقير و سرزنش، و اظهار مخالفت با اوست، عبارت فإن زلّت به النّعل كنايه است از اين كه در سختيها و پيشآمدها مرتكب خطا و لغزش مى‌شود. و توفيق با خداست.