ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٣١ - شرح
(١١٤٠) ١٤٠- از سخنان آن حضرت عليه السّلام است:
أَيُّهَا النَّاسُ- مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِيهِ وَثِيقَةَ دِينٍ وَ سَدَادَ طَرِيقٍ- فَلَا يَسْمَعَنَّ فِيهِ أَقَاوِيلَ الرِّجَالِ- أَمَا إِنَّهُ قَدْ يَرْمِي الرَّامِي- وَ تُخْطِئُ السِّهَامُ وَ يُحِيلُ الْكَلَامُ- وَ بَاطِلُ ذَلِكَ يَبُورُ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ وَ شَهِيدٌ- أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَ (٢٨٢٥٠- ٢٨٢٠٥)
[ترجمه]
«اى مردم كسى كه برادر مسلمانش را به استقامت در دين، و درستى طريقه و آيين مىشناسد، ديگر به گفتههاى مردمان در باره او گوش فرا ندهد، آگاه باشيد گاهى تيرانداز تيرش به خطا مىرود، ليكن تير سخن نادرست در دل مىنشيند و (اگر چه) باطل آن از ميان مىرود امّا خداوند شنوا و آگاه است، بدانيد ميان حقّ و باطل جز چهار انگشت فاصله نيست.»
از امام (ع) در باره معناى اين سخن پرسش شد، آن حضرت انگشتان را به هم چسبانيد و ميان گوش و چشم خود قرار داد و فرمود: «باطل اين است كه بگويى شنيدم، و حقّ اين است كه بگويى ديدم.»
[لغات]
(أحاك الكلام يحيك): سخن كارگر و اثر بخش شد حاك نيز به همين معناست يحيل نيز روايت شده است، يعنى: باطل مىشود و اصابت نمىكند.
[شرح]
(٢٨٢٣١- ٢٨١٨٨) اين خطبه در باره نهى از شتاب در تصديق كسى است كه ديگرى را كه