ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٢٦٧ - فرموده است و لو ان السماوات تا مخرجا
دارى از آنان بيمناكى.
(٢٦٧٥٣- ٢٦٧٣٢)
فرموده است: فاترك تا ... منعوك.
يعنى: دنيايشان را به خودشان واگذار، و دينت را برهان، چه بسيار است نياز آنها به دين تو، و چه بسيار است بىنيازى تو از دنياى آنها.
(٢٦٧٦١- ٢٦٧٥٤)
فرموده است: ستعلم من الرّابح غدا و الأكثر حسّدا
يعنى: خواهى دانست كه چه كسى فردا سود مىبرد و به چه كسى بيشتر رشك و حسد مىورزند، اين سخن اشاره به روز رستاخيز است، و اين روشن است كسى كه دنيا را رها مىكند و بدان اعتنا ندارد، نسبت به كسى كه خواستار و دوستدار آن است سود بيشتر را برده، و هر چه سود بيشتر باشد حسودان نيز زيادترند.
(٢٦٧٩٧- ٢٦٧٦٢)
فرموده است: و لو انّ السّماوات ... تا مخرجا.
اين بيان، مژدهاى است كه امام (ع) بر خلاصى ابى ذرّ از سختى حال و بدى اوضاعى مىدهد كه در نتيجه تبعيد براى او پيش آمده است و اين كه تبدّل احوال را مشروط به پرهيزگارى كرده اشاره است به آنچه خداوند متعال فرموده كه «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً [١]» ابن عبّاس گفته است كه پيامبر خدا (ص) اين آيه را قرائت كرد و فرمود كسى كه پرهيزگار باشد خداوند از شبهات دنيا و سكرات مرگ و سختيهاى روز قيامت مخرج و مفرّى براى او قرار مىدهد، آشكار است كه تقوا را شعار خود گردانيدن، و پرهيزگارى را شيوه خود ساختن، سبب قاطعى است كه انسان بتواند از دنيا و خوشيهاى آن چشم طمع بردارد، و نفس امّاره را از وقوع در شبهات باز دارد، و در اين صورت رهايى او از سكرات مرگ و سختيهاى روز رستاخيز آشكارتر و قطعىتر است، و اين كه امام (ع) در بيان تنگى و بد حالى انسان مبالغه كرده، و از آن به بستن درهاى آسمانها و زمين بر
[١] سوره طلاق (٦٥) آيه (٢) يعنى: و هر كس خدا ترس شود خداوند راه بيرون شدن (از گناهان و بلا و حوادث سخت را) براى او مىگشايد.