ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ١٣٤ - ٥ - إيتاء الزكاة
(٢٢٣٤٨- ٢٢٣٤٤)
٥- إيتاء الزّكاة:
دادن زكات يكى از اركان مهمّ دين است، و امام (ع) با ذكر اين كه دادن زكات، فريضهاى واجب است، به اهميّت و فضيلت آن اشاره فرموده است، قطب راوندى گفته است: مراد از فريضه، سهمى است از مال كه براى فقيران مستحقّ جدا مىگردد و زكات ناميده مىشود، و معناى آن در عرف شرع همين است، زيرا فريضه به معناى واجب است و همگى عبادات نيز واجبند، و فرض و واجب هر دو يك معنا دارد كه در گفتار حضرت به صورت مكرّر آمده است.
آنچه قطب راوندى گفته وجه نيكويى است. و چنان كه روشن خواهيم كرد اشاره به يكى از اسرار زكات دارد، ولى اين عبادت، ضمن اين كه راز مشترك همگى عبادات را كه عبارت از توجّه به سوى خداوند متعال، و جلب رضا و محبّت اوست، داراست، اسرار خاصّى نيز دارد، كه در زير بيان مىشود:
١- منظور از كلمه شهادت يعنى گفتن لا إله إلّا اللّه توحيد مطلق خداوند، و يكتا و بىهمتا دانستن او از طريق توجّه به اوست، و اين شناخت و اقرار، كامل نمىشود مگر اين كه انسان هر محبوبى جز او را نفى و رها كند زيرا محبّت مشاركت نمىپذيرد، و فايده و تأثير توحيد زبانى نيز در درون و نهاد انسان اندك است، از اين رو مرتبه دوستى خداوند با جدايى و دورى از علايق و دلبستگيها آزمايش مىشود، و چون ثروت محبوب انسان و وسيله بهرهبردارى او از دنيا و دلبستگى به آن است، و نيز موجب مىشود كه آدمى از مرگ متنفّر شود، براى اين كه صدق ادّعاى محبّت انسان نسبت به محبوب، شناخته شود، در اين دو قسمت مورد آزمايش قرار مىگيرد، و از او خواسته مىشود از دوستى مال كه معشوق اوست دست بردارد، چنان كه در اين باره خداوند متعال فرموده است: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ [١]» و مردمى كه اين معنا را دريافتهاند از اين حيث به گروهى چند منقسم
[١] سوره توبة (٩) آيه (١١١) يعنى: خداوند جان و مال مؤمنان را در برابر بهشت خريدارى كرده است.