ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٧٠ - فرموده است فالكتاب تا و إن اجتمعتا
امام (ع) در اين گفتار از دورانى خبر مىدهد كه به گونهاى كه ذكر فرموده پس از او فرا مىرسد، و ما اين دوران را ديده و نسلهاى پيش از ما نيز آن را مشاهده كردهاند، زيرا پنهان بودن حقّ و پيدايى باطل، در اين ازمنه امرى آشكار و ملموس است، اين كه فرموده است چيزى از حقّ پوشيدهتر، و از باطل آشكارتر نيست بر سبيل مبالغه است و همچنين است اين جمله كه: چيزى از دروغ بستن به خدا و پيامبرش بيشتر و فراوانتر نيست، در اين باره از شعبه [١] كه امام محدّثان بوده روايت شده كه گفته است: نه دهم احاديث دروغ است، و نيز از دار قطنى [٢] نقل شده كه: حديث صحيح در ميان احاديث ديگر همچون موى سپيدى است كه در گاو سياه يافته شود.
(٢٩٣٤٤- ٢٩٣٠٣)
فرموده است: و ليس عند أهل ... تا حفظته.
شرح اين مطلب در ذيل خطبه امام (ع) در نكوهش كسانى كه در ميان امّت، حكومت و فرمانروايى مىكنند و شايستگى آن را ندارند بيان شده است، اين كه فرموده است حاملان قرآن آن را كنار مىگذارند و از آن دست مىكشند، مراد اين است كه تلاوت كنندگان قرآن از تدبّر و تفكّر در آيات آن و به كار بستن احكامش روگردان مىشوند، و منظور از جمله تناساه حفظته نيز چشم پوشى از اجراى اوامر و نواهى كتاب خدا و بىاعتنايى در پيروى از آن است.
(٢٩٣٨٣- ٢٩٣٤٥)
فرموده است: فالكتاب ... تا و إن اجتمعتا.
منظور از اهل كتاب كسانى هستند كه پايبند عمل به آنند، و چون مردم دورانى كه توصيف شد توجّهى به كتاب خدا ندارند طبعا اهل قرآن و كسانى كه
[١] شعبة بن حجّاج بن ورد أزدى بصرى مكنّا به ابو بسطام متوفّاى سال ١٦٠ هجرى از ائمه دانشمندان علم حديث و تفسير است. فرهنگ دهخدا (مترجم).
[٢] علىّ بن عمر بن احمد بن مهدى بغدادى دارقطنى مكنّا به ابو الحسن، شافعى يا شيعى مذهب بوده، صاحب كتاب معروف السّنن است كه در سال ٣٨٥ ه در بغداد وفات كرده است. همان مأخذ (مترجم).