ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٢٨ - فرموده است فكيف بالغائب
آن داده و به گوشت مردگان تعبير شده و فرموده است: «أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً [١]» و پيامبر گرامى (ص) فرموده است: «از غيبت بپرهيزيد، چه غيبت از زنا بدتر است، همانا مردى كه زنا مىكند ممكن است خداوند از گناه او در گذرد، امّا غيبت كننده را نمىآمرزد تا آن گاه كه رفيق وى كه مورد غيبت او قرار گرفته او را ببخشد» و نيز از آن حضرت روايت شده كه فرموده است: «در شبى كه به معراج برده شدم گذرم به گروهى افتاد كه با ناخنهاى خويش صورتهاشان را مىخراشيدند، از جبرائيل (ع) در باره آنها پرسيدم گفت: اينها كسانى هستند كه از مردم بدگويى و غيبت مىكنند»، براء بن عاذب روايت كرده است كه پيامبر خدا (ص) ما را موعظه فرمود، و آواز خود را در آن حال چنان بلند كرد كه سخنان خود را به گوش دختران تازه بالغ كه در خانههايشان بودند نيز رسانيد، فرمود: زنهار! مسلمانان را غيبت نكنيد و پرده از عيبهاى آنها بر مداريد، زيرا هر كس از برادر مسلمان خود عيبجويى كند، خداوند عيب او را پيگيرى مىكند و كسى كه خداوند پيگير عيب اوست او را رسوا مىگرداند هر چند در درون خانهاش خزيده باشد».
پس از اين امام (ع) از شتاب در سرزنش گنهكاران و عيبجويى از آنان نهى مىكند و هشدار مىدهد كه لازم است اين احتمال داده شود كه گناهى را كه در برادر مسلمانش سراغ دارد، و به سبب آن او را مورد نكوهش قرار داده از جانب خداوند آمرزيده شده باشد، هر چند از جمله گناهان بزرگ باشد، براى اين كه مىتوان احتمال داد كه اين گناه را به سبب حالتى كه بر او چيره شده، انجام داده و قدرت بر ترك آن نداشته است. همچنين نهى فرموده است از اين كه كسى گناه كوچك خود را ناچيز شمرده و از كيفر آن خود را ايمن بداند، زيرا ممكن است همين گناه صغيره ملكه او گردد و در وجود او راسخ شود، و به سبب آن مورد
[١] سوره حجرات (٤٩) آيه (١٢) يعنى: آيا كسى از شما دوست دارد گوشت برادر مرده خود را بخورد؟