ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٨٦٥
گفتار ١٧٠ را هنگامى كه تصميم گرفت با سپاه شام در صفين روبرو شود ايراد فرموده است ٥٩٩
خطبه ١٧١ آنچه را در روز شورا بر آن حضرت گذشته است در اين خطبه بيان مىكند، شورايى كه پس از كشته شدن عمر تشكيل شد ٦٠٣
خطبه ١٧٢ در بيان اين است كه كدام كس به خلافت سزاوارتر و بيعت با او درست است ٦٢١
خطبه ١٧٣ در باره طلحة بن عبيد اللّه است ٦٣٠
خطبه ١٧٤ خطاب به كسانى است كه از كار آخرت و آنچه در اين باره از آنها خواسته شده غافلند ٦٣٤
خطبه ١٧٥ در اين خطبه مردم را از پيروى خواهشهاى نفس بر حذر مىدارد، و در باره:
لزوم پايدارى، راستگويى بحث و ظلم را به چند گونه تقسيم و انواع آن را بيان مىكند همچنين اين خطبه در بيان فضيلت عزلت و گوشه نشينى است ٦٤٠
گفتار ١٧٦ را پس از رسيدن خبر عملكرد حكمين ايراد فرموده است ٦٧٢
گفتار ١٧٧ را پس از كشته شدن عثمان ايراد، و آن را با بيان نكاتى از توحيد آغاز فرموده است ٦٧٤
گفتار ١٧٨ را در پاسخ ذعلب يمانى كه از آن حضرت پرسيد: اى امير مؤمنان آيا پروردگارت را ديدهاى؟ بيان فرموده است ٦٨٢
گفتار ١٧٩ را در سرزنش ياران خويش ايراد فرموده است ٦٨٦
خطبه ١٨٠ در باره كسانى از مردم كوفه است كه در صدد برآمدند به خوارج بپيوندند ٦٩٣
خطبه ١٨١ اين خطبه را نوف بكالى روايت كرده است و مشتمل بر توحيد الهى و سفارش به پرهيزگارى و گوشزد كردن مردم به لزوم عبرت اندوختن است ٦٩٦
خطبه ١٨٢ در ستايش خداوند و لزوم اعتماد به قدرت اوست ٧٢١