٣- سوّمين راز زكات، مربوط به اصلاح امور شهرها، و بهبود احوال مردم آنهاست، براى اين كه خداوند زكات را بر توانگران واجب فرموده تا از اين طريق بينوايان و تهيدستان را در اموال آنان شركت دهد و فقر آنان را بر طرف سازد، و اين كه امام (ع) از زكات به فريضه واجب تعبير فرموده اشاره به همين نكته است، و در اين راز نيز دو راز ديگر نهفته است، يكى اين كه زكات، فقرا را كمك مى‌كند تا به بندگى و عبادت خدا پردازند، و به سبب دويدن به دنبال روزى، از طاعت او باز نمانند، ديگر براى اين است كه اندوه و حسد بينوايان نسبت به توانگران از ميان برود، و از كوشش در ايجاد فساد در روى زمين باز ايستند، و اختلال در امور اجتماعى پديد نيايد، چون با پرداخت همين مقدار مال به عنوان زكات، قلوب آنان آرامش مى‌يابد، و بدان دل مى‌بندند و دوام آن را از خدا مى‌خواهند و با توانگران دوستى و به آنان دلبستگى پيدا مى‌كنند، و در نتيجه موجبات مشاركت و همكارى ميان مردم، و همدمى و همدلى آنها كه همگى عامل وحدت و انسجام جامعه، و نظام گيتى، و قوام دين، و بقاى نوع انسان و راز ايجاد اوست، فراهم و برقرار مى‌شود.

(٢٢٣٥٦- ٢٢٣٥٠)

٦- صوم شهر رمضان:

اين كه روزه ماه رمضان را سپر، در برابر عذاب و عقاب إلهى تعبير فرموده، و با اين كه ديگر عبادات نيز همين صفت را دارند، آن را به روزه اختصاص داده براى اين است كه روزه بيش از هر عبادت ديگر، مانع انسان از معصيت، و نگه دار او از عذاب خداوند است، زيرا روزه موجب سركوبى شياطينى است كه دشمنان خدايند و از هر سو انسان را احاطه كرده‌اند، بديهى است وسيله و ابزار شيطان، اميال و شهوات آدمى است، و آنچه رغبتها و شهوتها را تقويت مى‌كند و آنها را برمى‌انگيزد، خوردن و آشاميدن است، چنان كه پيامبر گرامى (ص) فرموده است: إنّ الشيطان ليجرى من ابن آدم مجرى الدّم، فضيّقوا مجاريه بالجوع يعنى: شيطان مانند خون در وجود فرزند آدم، رسوخ و جريان دارد، پس راههاى ورودش را با گرسنگى تنگ سازيد، همچنين به عايشه فرمود: