جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٠ - غزل ٦٨ خيال روى تو در هر طريق، همره ماست

اى فروغ حسنِ ماه از روىِ رخشان شما!

آبروى خوبى از چاهِ زنخدان شما

عزم ديدار تو دارد، جانِ بر لب آمده‌

بازگردد يا برآيد؟ چيست فرمان شما؟

كى دهد دست اين غرض يا رب! كه همدستان شوند

خاطر مجموع ما، زلف پريشان شما؟[٢]

گرچه افتاد ز زلفش گرهى در كارم‌

همچنان چشم گشاد از كَرَمش مى دارم‌

به صد اميّد نهاديم در اين مرحله پاى‌

اى دليل دل گمگشته! فرو مگذارم‌

ديده بخت به افسانه او شد در خواب‌

كو نسيمى ز عنايت كه كند بيدارم؟[٣]