جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٩ - غزل ٩٩ خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت

و بگويد:

محبوبا! اكنون كه باز به هجران مبتلا گشته‌ام، چاره خود را در آن مى بينم تا خرقه بشريّتم را با ياد و محبّت و مراقبه پرشور و عبادات خالصانه‌ات بشويم، و تجافى از تعلّقات آن پيدا كنم، تا شايد نصيبه ازلى‌ام را باز ببينم و در پاسخ‌ «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٣]: (آيا من پروردگار شما نيستم؟!.)، «بَلى‌، شَهِدْنا»[٤]: (آرى، گواهى مى دهيم.) گويم.

و ممكن است مراد از «خرقه» در بيت، عبادات قشرى باشد، ولى با بيانات گذشته سازش ندارد. امّا اينكه نصيبه ازل، كى و كجا بوده؟ مى‌گويد:

اين بيت به اخذ ميثاق ازلى اشاره دارد؛ كه: «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟! قالُوا: بَلى‌، شَهِدْنا»[٥]: (و [به يادآور] هنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم [٧‌] نژاد ايشان را گرفت و آنان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: بله، گواهى مى دهيم.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤١، ص ١٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٠، ص ٢٤٠.

[٣] ( ٣، ٤، ٥) اعراف: ١٧٢.

[٤] ( ٣، ٤، ٥) اعراف: ١٧٢.

[٥] ( ٣، ٤، ٥) اعراف: ١٧٢.