جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٢ - غزل ١٠٥ مدامم مست مى دارد نسيم جعدگيسويت

كنايه از اينكه: باز لطفت را شامل حالم گردان و به تجلّى ذاتى‌ام مفتخر نما.

معشوقا! سياهى چشم خود را هرگاه كه از خون دلم اشك آلود مى بينم، از آن جهت عزيز و محترم مى دارم كه مرا به ياد خال هندو و جمال زيبايت مى اندازد، كنايه از اينكه: اگر مى گريم، براى آن است كه به ديدار ذاتى‌ات نايل گردم؛ كه:

٨١٢

«... فَقالَ [شُعَيْبُ‌] [إلهى وَسَيّدِى! أنْتَ تَعْلَمُ أنّى ما بَكَيْتُ خَوْفْاً مِنْ نارِكَ، وَلا شَوْقاً إلى‌ جَنَّتِكَ، وَلكِن عَقَدَ حُبُّكَ عَلى، قَلْبى، فَلَسْتُ أصْبِرُ أوْ أراكَ»

[٢]: (پس [شعيب ٧‌] عرض نمود: اى معبود و سرور من! تو آگاهى كه من نه از بيم و ترس آتش [جهنم‌] ات، و نه از روى شوق به بهشت مى گريم، وليكن مهر و دوستى‌ات بر قلبم بسته شده، پس تا تو را نبينم شكيبا نخواهم بود.) بخواهد بگويد:

و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٢، ص ٢٤٢.

[٢] - الجواهر السنيّه، ص ٣١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٦، ص ١٠٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٨، ص ١٠٩.