جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٧ - غزل ٧٩ تا سر زلف تو در دست نسيم افتاده است

هر زاهدى كه ديده ياقوتِ مىْ فروشت‌

سجّاده ترك داده، پيمانه دَرْ كشيده‌[١]

گفتم: ز لعل نوش لبان، پير را چه سود؟

گفتا: به بوسه شكرينش، جوان كنند[٢]

حافظِ گمشده را با غمت اى جانِ عزيز!

اتّحادى است كه از عهد قديم افتاده است‌

نه اين زمان منِ شوريده دل نهادم روى‌

بر آستان تو، كاندر ازِل نهادم باز

حديث درد من اى مدّعى نه امروز است‌

كه حافظ از ازل او، رند بود و شاهد باز[٥]

درآ كه در دلِ خسته، توان در آيد باز

بيا كه بر تنِ مرده، روان گر آيد باز

بيا كه فرقت تو، چشم من چنان بر بست‌

كه فتحِ باب وصالت، مگر گشايد باز

به پيش آينه دل، هر آنچه مى دارم‌

بجز خيال جمالت، نمى‌نمايد باز

بيا كه بلبل مطبوع خاطر حافظ

به بوى گلشنِ وصل تو، مى‌سرايد باز[٦]