جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧١ - غزل ١١٦ آتش اندر آب افسرده است، يا مى در زجاج؟

خدايى كه مردم را بر آن آفريد، هيچ تبديل و دگرگونى براى آفرينش خداوند نيست، اين همان دين استوار و بر پا دارنده [مصالح دنيوى و اخروى و معنوى همگان‌] است، وليكن بيشتر مردم [از اين حقيقت‌] آگاه نيستند.- نيز:

٨٨٥

«وَبَعَثَهُمْ فى سَبيلِ مَحَبَّتِهِ»

[١]: (و مخلوقات را در راه محبّت و دوستى خويش برانگيخت.- عاشق و مست به جهان طبيعتم آوردى، و تا بودنم در عالم باقى هم از درگاهت روى بر نخواهم داشت؛ كه:

٨٨٦

«وَاجْعَلْنى مِمَّنْ ... أحْيَيْتَهُ حَياةً طَيّبَةً فى أدْوَمِ السُّرُورِ، وَأسْبَغِ الْكَرامَةِ، وَأتَمّ الْعَيْشِ»

[٢]: (و مرا از آنانى قرار ده كه ... به زندگانى پاكيزه، در پيوسته‌ترين شادمانى و گسترده‌ترين كرامت و بخشش و به كامل‌ترين زندگانى و خوشى، زنده‌شان گردانيده‌اى.)؛ لذا باز مى گويد:

محبوبا! از اين كه مرا به فطرت توحيد خلق فرموده، و بر عشقت استوار داشته‌اى، معلوم مى شود احتياج من به وصل خويشتن دانسته‌اى، بيا مرا و عاشقانت را كه دچار باران غم حوادث گشته‌اند، به ديدارت دستگيرى فرما، زيرا:

و زيرا:

آرى، عاشقان قرب جانان، گدايى درگاهش را بر سلطنت فضيلت مى دهند و.

[١] - صحيفه سجاديه، دعاى اول.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦١، ص ٢٣٦.