جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٢ - غزل ٩٥ اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

نزد ماست، و ما آن را جز به اندازه معين [به عالم خلق‌] فرو نمى فرستيم.- نيز:

٦٣٢

«وَبِأسْمآئِكَ الَّتى غَلَبَتْ أرْكانَ كُلّ شَى ءٍ.»

[١]: (و [از تو مسئلت دارم‌] به اسمائت كه بر اركان و شراشر وجود هر چيزى چيره گشته.- به گفته خواجه در جايى:

در واقع با اين بيان در مقام تمنّاى پايان يافتن روزگار هجرانش بوده لذا مى گويد:

معشوقا! در غم دورى‌ات سوختم و هنوز هم نمى خواهى از اين عاشق خود پرسشى نمايى، و از ديدارت بهره مندش سازى؟ بخواهد بگويد:

و بگويد:

امّا با اين وجود، از اين عاشق دل خسته حالى نمى پرسى، و جمال و كمان.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٩، ص ٢٨٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٢، ص ٣٢٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٦.