جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ٧٩ تا سر زلف تو در دست نسيم افتاده است

الْأَسْماءَ كُلَّها.»[١]: (و همه نامهاى خود را به آدم [٧‌] آموخت.)

معشوقا! همان گونه كه باد، ذرّات خاك را به هر كجا كه مى خواهد با خود به همراه مى برد، دل من نيز در هوس ديدن رويت، به دست نفحات قدسى است افتاده، كه هر لحظه مرا به سويى مى كشاند، و مى خواهد بازم از طريق مظاهرت به ملكوتشان راهنما گردد. به گفته خواجه در جايى:

امّا نمى دانم كى‌ام به خود راه مى دهى، و از وصلت برخوردار خواهم شد.

بخواهد بگويد:

محبوبا! من چون گردى نيستم كه به بادى از جاى برخيزم، و تو را به آسانى بدست نياورده‌ام كه با مشكلات روزگار فراق زودت از دست بدهم. كنايه از اينكه:

از ديدارت محرومم مگردان؛ كه:

٦٣٧

«أسْئَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرّكَ، أنْ تُحَقّقَ ظَنّىِ بِما أؤمّلُهُ مِنْ جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنعامِكَ فِى القُربى‌

[١] - بقره: ٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٠، ص ٤١٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٨، ص ٤٢٨.