جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٩ - غزل ٧٨ به كوى ميكده، هر سالكى كه ره دانست

به كوى ميكده، هر سالكى كه رَهْ دانست‌

دَرِ دگر زدن، انديشه تَبَه دانست‌

زمانه، افسرِ رندى نداد جز به كسى‌

كه سرفرازىِ عالم، در اين كُلَه دانست‌

بر آستانه ميخانه، هر كه يافت سرى‌

ز فيضِ جامِ مِىْ، اسْرارِ خانقه دانست‌

دلم ز نرگسِ ساقى، امان نخواست به جان‌

چرا كه شيوه آن تُرْكِ دِلْ سِيَه دانست‌

وراىِ طاعت ديوانگان ز ما مَطَلب‌

كه شيخِ مذهب ما، عاقلى گُنَه دانست‌

ز جَوْرِ كوكبِ طالع، سحرگهان چشمم‌

چنان گريست كه خورشيد ديد و مَهْ دانست‌

خوش آن نظر كه لبِ جام و روىِ ساقى را

هلالِ يك شبه و ماهِ چارده دانست‌

بلند مرتبه شاهى، كه نُه رَواقِ سِپِهْر

نمونه اى زِ خَمِ طاقِ بارگه دانست‌

هر آن كه رازِ دو عالم، زِ خَطِّ ساغر خواند

رموزِ جامِ جَمْ از نقشِ خاكِ رَهْ دانست‌

حديثِ حافظ و ساغر كشيدن پنهان‌

چه جاى محتسب و شِحْنَه، پادشه دانست‌